Ik zie vaak commentaren met veel kritiek op Syriza en Tsipras in de nasleep van de spectaculaire nederlaag in hun confrontatie met de 1%.
Met modder gooien naar de enigen die vechten en een kans maken op overwinning brengt de intenties en/of de analysecapaciteit van de auteur in twijfel. Een nederlaag is niet altijd een verraad. Het kan ook een slechte strategie of tactiek zijn. Of gewoon pech, sh*t happens!
Syriza heeft een frontale aanval op het bolwerk van de 1% uitgevoerd. Het is mislukt en… het bleek dat ze geen weerstandslijn hadden om op terug te vallen. Ze vielen direct op hun achterkant. Het was een bluf die de 1% door had. Maar was het echt een bluf? Wel, het blijkt nu dat simultaan met het uitroepen van het 5 juli referendum, Tsipras heeft Poetin gevraagd om $10 miljard steun om de drachme te lanceren. Dit was dus het Syriza plan B: dump de Euro, herinvoering van de drachme met cash support uit Rusland. In de avond van 5 juli kwam er een negatief antwoord hierop: alles wat de Russen wilden geven was een $5 miljard voorschot op het Balkan Stream bouwproject. Toen had de positie van Syriza geen dekking meer, geen terugval weerstandslijn. Op dezelfde avond verliet Varoufakis de regering. Hij wilde de drachme op fiat gronden invoeren, maar hij kreeg te weinig support hiervoor.
Misschien had Syriza zelfs voor de verkiezingen afgelopen winter alle varianten moeten uitwerken van hun plannen inclusief een absoluut starre houding van Duitsland, een Euro exit en een EU exit. Duidelijk is dat Syriza niet verwacht had dat de Duitse beulen de folterkamer niet zullen verlaten voordat het slachtoffer bij het kruisje voor 100% heeft getekend.Schäuble on Greeks

Advertisements